تاریخچه مساجد سبعه به صدر اسلام بازمی‏گردد. در شمال غربی شهر مدینه، رشته كوهی به نام «سلع» قرار دارد كه در سال پنجم هجری شاهد جنگ خندق بود. پیامبر اکرم(صلی الله علیه و اله)در این جنگ با پیشنهاد سلمان فارسی در اطراف مدینه به حفر خندق پرداختند. مسیر این خندق كه طولی قریب ده كیلومتر و عرضی نزدیک به پنج متر داشت، از نزدیك مسجد ذوقبلتین كه زمینی هموار بود و در غرب مدینه قرار دارد، آغاز می شد و به صورت نیم دایره با عبور از كنار كوه سلع تا نزدیكی مسجد "اجابه" كه اكنون "بنو معاویه" نامیده می‌شود، امتداد داشت.

بخشی از مدینه كه پوشیده از نخلستان‌ها بود، از نظر نظامی قابل استفاده برای نبرد نبود و بخشی هم در محاصره خندق قرار داشت. كوه‌های "سلع" هم كه خود مانعی طبیعی به شمار می‌رفت، محل استقرار سپاه اسلام بود و منطقه نبرد در مقابل آن قرار داشت. پیامبر(صلی الله علیه و اله) و اصحاب، از بالای رشته كوه سلع، نظاره‌گر سپاه كفار بوده و نمازهای خود را در همانجا به جای ‌آورده‌اند. بعدها در محل نماز آنان مساجدی ساخته شده تا یاد و نام آنان حفظ شود.

تعداد این مساجد كه از مساحت كمی برخوردار بودند ـ و به دلیل موقعیت کوهستانی، شکل پلکانی داشته و دارای پستی و بلندی بودند ـ به شش عدد می‌رسد كه با مسجد ذوقبلتین، هفت عدد می‌شود: 1.مسجد فتح، 2.مسجد سلمان، 3.مسجد علی(سلام الله علیه)، 4. مسجد فاطمه(سلام الله علیها)، 5.مسجد ابوبكر، 6.مسجد عمر، 7. مسجد ذوقبلتین.